Co zawsze chcieli sobie powiedzieć ale nie mogli, bo się nie spotkali. Oto cykliczny komiks filozoficzny, który daje filozofom możliwość przeprowadzenia rozmów na które do tej pory się nie odważyli.
Napisz do autorów
Kolegujemy się
Promujemy się
komiks
Sokrates on Facebook
środa, 04 czerwca 2014

Poranna kawa z Fryderykiem?

To jest moja wola mocy - Nietzsche

 

Podkładka pod mysz z naszym kultowym odcinkiem?

Możesz mnie pocałować w moją wolę mocy

 

Zakupy z Kartezjuszem?

Cogito ergo sum

 

Dzisiaj zapraszamy Was, Drodzy Czytelnicy, do sklepu, w którym można kupić kubki, podkładki pod mysz i torby z wizerunkami filozofów z naszego bloga.

Zamawiajcie na stronie filozofy.giffcik.pl

niedziela, 01 czerwca 2014

English version

I Ramka Kartezjusz siedzi, mówi do siebie, kopie patykiem dziurę w piachu... Kartezjusz: LEWA STRONA NIGDY NIE JEST PRAWĄ, TO DZIWNE... Kartezjusz: A CIEKAWE SKĄD WIADOMO, ŻE COŚ JEST MAŁE? Kartezjusz: A TE PATYKI, TO PO CO?  II Ramka  Kartezjusz bawi się kamykami Kartezjusz: A CIEKAWE SKĄD LUDZIE WIEDZĄ, ŻE ISTNIEJĄ? Kartezjusz: A JAKBY BYŁO COŚ, CO NIE ISTNIEJE?  Kartezjusz: A CO BY BYŁO GDYBY...    III Ramka Słychać głos zza kadru, Kartezjusz obraca w tamtą stronę głowę. Wychowawca: A CO TY SIĘ TAK DZIWISZ JAK DZIECKO? Kartezjusz: A BO JA PROSZĘ PANA BĘDĘ FILOZOFEM...  WYSTĄPILI: RENE (KARTEZJUSZ) DESCARTES


*)Mamy takie powiedzenie „mnie to już nic nie zdziwi”. Mówimy tak, żeby podkreślić swój brak naiwności, wiedzę, dojrzałość a czasem, żeby wzmocnić swój autorytet. Mnie, człowieka dorosłego, już naprawdę nic nie zdziwi, bo tylko małe i naiwne dzieci się dziwią. Tymczasem filozofowie przypominają nam, że odrobina zdziwienia jest nieodzowna do tego, żeby rozpocząć fascynującą przygodę z własnymi wyobrażeniami, myślami, przypuszczeniami, jednym słowem, żeby wkroczyć do krainy intelektualnej rozrywki, która prowadzi wprost do filozofii.

Od zdziwienia wszystko się zaczyna, o czym zresztą pisaliśmy już trzy lata temu. Jak dotąd wydaje nam się, że nic w tej sprawie się nie zmieniło.

I z tego właśnie powodu życzymy wszystkim naszym Drogim Czytelnikom z okazji Dnia Dziecka jak największej ilości zdziwień i jak najwięcej filozofii na co dzień. A tych, którzy by chcieli mieć jakiś atrybut przypominający o filozofii i zdziwieniach zapraszamy do sklepu www.filozofy.pl/sklep

niedziela, 25 maja 2014

English version

I Ramka Marks i Sartre patrzą na coś idącego za którym idzie coś innego. Marks pyta: CO TO JEST?  II Ramka  Zbliżenie na coś idącego i na coś innego.   III Ramka Sartre: NIC, TO TYLKO EGZYSTENCJA WYPRZEDZA ESENCJĘ.  WYSTĄPILI: JAN PAWEŁ SARTRE, KAROL MARKS


*)Dzisiejszy wyścig, to nie pierwsze lepsze zawody To wyścig o to, kim się tak naprawdę jest. To wyścig o to kim się tak naprawdę chce być. To wyścig o to kim się staniesz.

Filozofowie, zaczynając od Platona, jego wielkiego ucznia Arystotelesa i później przez całe średniowiecze, mieli tendencję do tego, żeby postrzegać otaczający świat jako przedmioty dookreślone, statycznie zdefiniowane. I tak stół, był stołem dlatego, że posiadał złożony zbiór cech składających się na jego stołowatość. Pies był psem ze względu na swoją psowatość. Każdy z istniejących przedmiotów czy to dzięki temu, że był odzwierciedleniem idei – jak u Platona, czy to ze względu na to, że przyjmował pewną określoną formę – jak u Arystotelesa, stawał się jakiś.

A człowiek? Podobnie człowiek, tylko ten był człowiekiem, kto posiadał określony zbiór cech. Chociaż z człowiekiem od początku sprawa nie była taka prosta i filozofowie napotkali na szereg aporii. Jak wyjaśnić zmienność charakteru w ciągu całego życia? W jaki sposób łączy się pochodząca ze świata idei dusza z niedoskonałą materią – ciałem?

Wiele setek lat zajęło filozofom pogodzenie się z faktem, że człowieka nie da się zdefiniować w taki statyczny sposób – przypisując mu określony zbiór cech. Pierwszy krok (czy raczej jeden z pierwszych) w tym kierunku uczynił chyba Kartezjusz, który zwrócił uwagę na to, że człowieka charakteryzuje coś co jest zmienne, co jest dynamiczne – myślenie. Kartezjusz sam chyba nie do końca zdawał sobie sprawę, że jego „Myślę, więc jestem” nie tylko będzie dowodem istnienia, ale stanie się też punktem wyjścia do kolejnych przełomów w filozofii. Potem niczym w kalejdoskopie zaczną się pojawiać kolejni myśliciele Hume, Kant, Hegel, którzy będą podkreślali to, co dynamiczne w człowieku, co nieuchwytne w statyczne definicje.

Ten wysiłek wielu myślicieli próbujących uchwycić to, co nieuchwytne w człowieku, w pewnym sensie zostanie podsumowany w stwierdzeniu Jana Pawła Sartre'a, że „Egzystencja poprzedza esencję”. Według tego filozofa człowiek nie rodzi się jakiś, z góry określony, zdefiniowany. Człowiek pojawia się na świecie a potem dopiero się staje, dookreśla. Poprzez swoje wybory, realizując swoją wolę sam siebie definiuje, sam siebie stwarza. Trudno zresztą powiedzieć, żeby ten proces kończył się na jakimś etapie życia: młodości czy dorosłości, proces ten trwa aż po horyzont śmierci. I to właśnie dlatego dzisiejszy wyścig jest taki ważny...

niedziela, 18 maja 2014

English version

I Ramka Sokrates egzaminuje Platona. Sokrates przy biurku, Platon pod tablicą.  Wygląda na to, że Platon nie kuma... Sokrates: PLATONIE, NO PRZYPOMNIJ SOBIE.... Sokrates: NO...WIEM....  II Ramka  Platon ma bardzo zamyśloną minę...Sokratesowi najwyraźniej bardzo zależy... Sokrates: WIEM, ŻE NIC....   III Ramka Platon: WIEDZIAŁEM, ALE ZAPOMNIAŁEM...  WYSTĄPILI: SOKRATES, PLATON


*)Dzisiaj mamy coś na pocieszenie dla wszystkich egzaminowanych, ale również dla wszystkich egzaminujących. Oto proszę dwóch największych filozofów: Sokrates i Platon w trudnej sytuacji egzaminacyjnej. Owszem, komuś mogłoby się to wydawać nie do pomyślenia, że Platon nie potrafi przypomnieć sobie podstawowego, najbardziej rozpoznawalnego w historii stwierdzenia „Wiem, że nic nie wiem”. Nie potrafi przywołać najsławniejszej sentencji swojego nauczyciela i mistrza – Sokratesa. Każdy jednak, kto kiedykolwiek zdawał jakiś egzamin ustny, wie, że jest to całkiem możliwe a prawdopodobieństwo pojawienia się czarnej dziury w głowie rośnie tym bardziej, im pytanie jest prostsze.

Ale przecież nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Czyż dzisiejsza odpowiedź Platona: „Wiedziałem, ale zapomniałem” nie jest streszczeniem bardzo istotnego fragmentu jego filozofii? Może właśnie taka odpowiedź na egzaminie stała się inspiracją dla Platona do zbudowania własnego systemu filozoficznego? Wydaje się to całkiem prawdopodobne, Jak zapewne pamiętacie, Drodzy Czytelnicy, filozof głosił, że każda dusza przed urodzeniem ma dostęp do świata idei. Natomiast z chwilą kiedy łączy się z ciałem i pojawia się tu na ziemi zapomina wszystko to, do czego miała dostęp w świecie idei. Można o niej właśnie tyle stwierdzić: „wiedziała, ale zapomniała”. Na szczęście jest dla duszy nadzieja - anamneza czyli możliwość przypomnienia sobie tego, co wcześniej w świecie idei z takim upodobaniem obserwowała. Jeszcze ciekawiej wygląda dalsza nauka Platona, otóż dla procesu przypomnienia nie jest konieczne doświadczenie, czy inaczej mówiąc nauka tutaj na ziemi. Ten z kolei fragment daje oczywiście ogromną nadzieję wszystkim egzaminowanym, szczególnie tym, którym nie po drodze było z lekturami, powtórkami czy chodzeniem na wykłady, tym pozostaje tylko liczyć na anamnezę w trakcie egzaminu. Natomiast egzaminującym chcielibyśmy w tym miejscu powiedzieć „nie martwcie się i nie oceniajcie zbyt surowo, przecież tak naprawdę egzaminowani wiedzą, tylko chwilowo nie pamiętają”. Kończymy życzeniami dla wszystkich: efektywnej anamnezy w nadchodzącym tygodniu.

niedziela, 11 maja 2014

English version

I Ramka Sartre i Marks siedzą w pokoju. Zza ścian dobiega: ŁUP, BAM, TUP!  II Ramka   Sartre:  CO SIĘ TAM DZIEJE? Marks: JANIE PAWLE, SPOKOJNIE....   III Ramka Marks: TO TYLKO BYT OKREŚLA ŚWIADOMOŚĆ  WYSTĄPILI: JAN PAWEŁ SARTRE, KAROL MARKS


*)Autorzy mają dzisiaj nie lada problem, bo nie bardzo wiedzą jak tu się dobrać do (prawdopodobnie) jednego z najbardziej znanych haseł marksizmu. Zacznijmy zatem od najprostszej interpretacji jaka może się pojawić w umyśle osoby, która o marksizmie wie niewiele lub zgoła nic. Jedna z interpretacji mogłaby być taka: to, co posiadam, ma wpływ na to, co wiem. Jeśli mam komputer i dostęp do internetu, to ogromna ilość informacji jest w zasięgu mojej ręki. W każdej chwili mogę znaleźć odpowiedź na nurtujące mnie pytania, mogę przeglądać aktualne informacje z kraju i ze świata i robić szereg innych rzeczy. Osoba, która nie ma dostępu do internetu może być (choć nie musi) w porównaniu do mnie mniej świadoma tego, co aktualnie dzieje się na świecie, co warto kupić, co jest trendy etc.

No dobrze, ale czy to, co posiadam ma wpływ tylko na moją wiedzę? Powiedzmy, że mój kolega czyta rano gazetę. Tymczasem ja poza gazetą mam jeszcze telefon z dostępem do internetu. Przeczytawszy rano gazetę postanawiam zweryfikować informacje w innym źródle. Porównuję to, co przeczytałem w gazecie z tym, co znalazłem w internecie. Pod wpływem nowych informacji mogę wyrobić sobie zupełnie inną opinię na jakiś temat od tej, którą miałem po przeczytaniu artykułu w gazecie. Zatem można by powiedzieć: to, co posiadam, ma wpływ na moje poglądy.

Sprawa jednak się na tym nie kończy. Skoro mam takie poglądy jakie mam, to podejmuję działania zgodne z tymi poglądami. Można zatem bez wahania stwierdzić: to, co posiadam, ma wpływ na moje działania.

Jak to się ma do filozofii Karola Marksa? Zgodnie z twierdzeniem filozofa w systemie kapitalistycznym środki produkcji są rozdzielone niesprawiedliwie. Robotnicy nie są właścicielami środków produkcji i ich sytuacja ekonomiczna jest o wiele gorsza niż sytuacja właścicieli fabryk. Robotnicy zauważą ten fakt i wspólnie podejmą działania w celu zmiany swojej niekorzystnej sytuacji. Tak rozpocznie się rewolucja, która doprowadzi do przejęcia przez klasę robotniczą środków produkcji i właściwe ich rozdzielenie. Można powiedzieć, że byt robotników: to co posiadają oraz panujące stosunki społeczne, staną się przyczynkiem do uzyskania przez nich (samo)świadomości. Ta z kolei, w konsekwencji doprowadzi do konkretnego działania – rewolucji.

Oczywiście powyższe wyjaśnienie jest bardzo uproszczone, nie wyczerpuje też wszystkich sensów jakie zawierają się w stwierdzeniu: „Byt określa świadomość”. Zapraszamy zatem fanów Karola, których jest bez liku, do sprostowań i przedstawiania odmiennych interpretacji.